De tumor van Sociaal en Raciaal Darwinisme in Nederland

November 23, 2013
By

Het huidige maatschappelijk debat gaat over het racisme vraagstuk: bestaat het wel of niet? De blanke medelander is een prachtig mens, de meesten die ik ken zijn empatisch, geestig, lief en zorgzaam. Echter, in mijn eerdere stukken over racisme en haat heb ik vaak verwezen naar de haat van PVVers jegens de multiculturele samenleving. Buiten de 1.5 tot 2 miljoen individuen die hun geblondeerde leider aanbidden is er volgens mij geen ander grootschalig, gemeenschappelijk en georganiseerde campagne van blanke medelanders tegen hun gekleurde medelanders. Dat neemt niet weg dat racisme in mijn beleving en naar mijn mening wel degelijk bestaat, in zowel latente en gemanifesteerde vorm, en dat het besproken dient te worden.

Een van de (psycho)logische verklaringen voor het ontkennen van het racisme-probleem is de (onbewuste) angst van de blanke medelander dat het debat misschien grote gevolgen kan hebben in de maatschappij en politiek waardoor zij dan door de gevolgen benadeelt zullen worden. Maar vice versa is dit ook een “feit”. Amerikaanse onderzoekers hebben bijvoorbeeld geconcludeerd  dat Spaans-Amerikanen (Hispanics) in het algemeen positief staan tegenover een liberale beleid ten opzichte van immigranten en meertaligheid terwijl Afro-Amerikanen tegen zijn. De tegenstand bestaat onder andere vanwege de angst van de Afro-Amerikanen dat meer immigratie ten koste van het welzijn van de Afro-Amerikanen die al genoeg te lijden hebben onder huidige omstandigheden. Een “regenboogcoalitie” van multiculturalisme is er nochtans niet. (Confronting Racism: The Problem and the Response, pagina 96, door Jennifer Lynn Eberhardt en Susan T. Fiske)

Het vaak gehoorde verwijt dat racisme niet alleen iets is van blanken maar waar leden van ieder ras zich wel eens schuldig aan maakt is een drogredenering. Vanaf het moment van de eerste  stammenstrijden en oorlogen zijn mensen tegen elkaar opgezet, koloniale overheersers hadden er baat bij om de verschillende volkeren haat en nijd te voeden zodat zij zich niet zouden organiseren en samen in opstand komen: de zogenaamde verdeel-en-heers strategie. Ook anno 2013 is die psyche onderhuids en in het achterhoofd aanwezig bij een groot deel van de blanke medelanders. Maar ook bij de gekleurde medelanders is die verdeeldheid grotendeels nog aanwezig. Bovendien is het volgens de blanke medelander belangrijk dat de gekleurde medelander zich moeten houden aan de normen en waarden van de blanke medelanders en hun Nederlandse cultuur.

Eerder publiceerde ik, “Zijn PVV-ers Bezorgde Burgers of Racisten?” waarin ik schreef over racisme door PVV-ers:

De meest opvallende en tegelijkertijd meest verkapte racistische uiting van het laatste decennium is de zware kritiek op de multiculturele samenleving. Er is geen economische of sociaalwetenschappelijke reden om de multiculturele samenleving zo erg te bekritiseren; het is een onderbuikgevoel, vooral heersend onder de autochtone werkende klasse die veelal geen boodschap –laat staan behoefte- heeft aan menselijk verscheidenheid en culturele diversiteit. De mensen van de werkende klasse zijn ook gekant tegen cultuur in algemene zin, behalve als het hun eigen platte en simpele cultuur betreft. Bij hen geldt de uitspraak “Doe normaal, dan ben je gek genoeg” als een 11de gebod. Er is sprake van een vrijwillige afsluiting van de rest van de samenleving waarbij men zich op individueel niveau voorziet van uitsluitend dat wat hen aanstaat. Deze inwaartse beleving is desastreus voor de sociale aspecten van de mens, en wanneer men zich bewust raakt van de isolatie zoekt men aansluiting bij anderen. Meestal zijn dat mensen die zich in het zelfde schuitje bevinden. In de partijpolitieke zin is dat de eerste stap van radicalisering.

Daarmee en daarbij is het eigen cultuur van de gekleurde medelander impliciet minderwaardig of op z’n minst “achterlijk”, althans volgens de blanke medelander.  Aan de andere kant, als een onderwerp of onderdeel van de Nederlandse cultuur door iemand racistisch of discriminatoir wordt genoemd is de gekrenkte ziel van de blanke medelander niet meer te troosten. Iets onder het tapijt vegen en negeren is natuurlijk veel makkelijker dan een beetje introspectie. Niemand wil negatief denken over zichzelf, dat zit niet in het systeem van de mens. Doch, omdat het merendeel van de blanke medelanders hamert op de zogenaamde aanstellerij van de racisme-roepers, of uit angst van erkenning of vanwege irritatie, heeft ook de (latente) racist een efficiënte manier verworven om het debat in de kiem te smoren. De Amerikaanse Sociaalpsychologen Samuel L. Gaertner en John F. Dovidio beschrijven met hun Aversive Racism Theory precies die argumentatie – van ontkenning en bagatellisering van aanwezige racisme.

Sociologen en andere geleerden zijn het erover eens: racisme zoals in vroegere tijden zijn veelal een geschiedde kwaad, anno 21ste eeuw is er weinig “ouderwetse” racisme – het soort waar zwarte mensen bijvoorbeeld werden gelyncht. Maar de geleerden zijn het er ook mee eens dat racisme nu in andere verpakkingen komt. In hun boek, The psychological Foundations of Culture (pagina 61), schrijven de Amerikaanse Sociaalpsychologen Mark Schaller en Christian S. Crandall:

Many researchers have documented a change in the form of racism over the years, from the more blatant discrimination and segregation of the early 1900s to a more subtle or modern racism today… Although some “old-fashioned” racists still exist, societal norms rejecting overt prejudice have led to a more indirect and socially desirable method of expressing negative affect toward minorities.

De verongelijkte racist onkent dat racisme een probleem is of geeft bijvoorbeeld positieve discriminatie als reden van zijn negativiteit.

A modern racist might express his negative attitudes by denying that racism is a problem or citing the unfairness of Affirmative Action policies.

Het gevecht van de anti-racisten met de racisten is niet nieuw in deze wereld. Ook het stelselmatige wegzetten als overdrijving en gezeur van overijverige links-politiekgezinden (door brutale rechtsen zelfs de Gutmensch genoemd) is bijvoorbeeld in Groot Britannie al eerder gebeurd. In zijn boek, Anti-racism, beschrijft Alastair Bonnet, professor in Social Geography, de bagatellisering van racisme door de Britse media.

Indeed, a high-profile campaign against anti-racism continued throughout the 1980s in nearly all British national newspapers… The two central themes that were developed within this campaign were that, a) anti-racism is a product of the extreme left, and b) that antiracism is anti-white and anti-British. These themes were generally presented in the language of ridicule, a stance encapsulated in the name the press gave to anti-racists—the ‘loony left’.

De gevestigde Britse orde vond zich tot in de ziel gekrenkt. Volgens de Britse pers waren de anti-racisten niets meer dan een stelletje linkse oproerkraaiers met overdreven gedoe. Komt dat u bekend voor? Dat is ook voornamelijk de mening van de huidige Nederlandse media, anno 2013. Laten we eerlijk zijn, het is een sappig onderwerp die vele uren kan doorsudderen en veel mensen beweegt.

Het bovenstaande in beschouwing genomen is het niet erg moeilijk om het meest besproken onderwerp van dit moment, Zwarte Piet, te zien als een strijdpunt tussen degenen die zich gekrenkt voelen en de anderen die het allemaal overdrijvend gezever vinden. De argumenten voor het behoud van een zwarte knecht van de goedheilig man, Sint Nicolaas, gaat zover dat men oftewel het slaaf-zijn van Piet bagatelliseert of geheel ontkent. Men beweert dat ze met zwarte mensen omgaan, heeft ze zelfs in de vriendenkring, dus ze kunnen geen racisten zijn; Sinterklaas is een vriendelijk kinderfeest waar je van af moet blijven; als we zwarte Piet afschaffen zullen een triljoen blanke kleuters getraumatiseerd worden. Dit alles is naïef en zelfs dom als standpunt; het moge duidelijk zijn dat de zaad van racisme en haat al heel vroeg geplant wordt. Het beste is om je kind niet te vergiftigen met vooroordelen, bedoeld of onbedoeld.

De oorzaak van onze verwarring met betrekking tot racisme, vooroordelen, haat en afgunst jegens elkaar en anderen (individuen of groep) heeft te maken met het feit dat sociaal Darwinisme en raciaal Darwinisme kris kras door elkaar loopt. Er is en zal altijd een grote groep mensen zijn die zich onzeker voelt of zich als (toekomstig) slachtoffer ziet. Men wil overleven, koste wat het kost, en onbewuste haat is een emotie die zich uit in (latent) racisme, dat op zijn beurt weer de maatschappij vergiftigt.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Share

Tags: ,

Leave a Reply

Time in the Netherlands

Promote Politeia Libertas

Share

Categories