JURIDISCH GELIJK OF HET GOEDE DOEN

October 23, 2012
By

Buurtbewoners, vrijwilligers, actievoerders, hulpverleners, vrijwel iedereen toont zich geschokt over het feit dat er sinds 26 september mensen, asielzoekers, in koude natte tentjes verblijven aan de Notweg te Osdorp.

Veel omwonenden en toeschouwers zijn over gegaan tot actie; een aantal van hen zorgt dagelijks voor voeding,  dekens en kleding terwijl anderen het moreel proberen hoog te houden door het brengen van hoop op een betere toekomst.

De asielzoekers zijn dankbaar voor de nieuwe tenten, voeding en  kleding en volgen de aangereikte, van hoop vervulde, beloftes en politieke analyses met  wisselend vertrouwen. Zelf zijn zij vooral bezig met overleven en leven per dag, niet wetend waar zij morgen zullen zijn. Het merendeel van hen is Somalier, voor hen geldt een uitzetverbod.   Anderen komen uit andere landen, zijn uitgeprocedeerd of nog in procedure. Sommigen van hen zijn nog maar net in het land en leven al op straat.

Dat kan, want bij binnenkomst in ons land duurt de algemene asielprocedure  8 dagen en meer dan 60 procent van de aanvragen wordt binnen deze 8 dagen afgewezen. Mensen die in beroep gaan, hoger beroep gaan, beroep doen om de medische –  of buitenschuld procedure worden allemaal op straat gezet. Zij moeten hun juridisch verweer doen vanaf de straat of een vanuit een tentje aan de Notweg.   Het is duidelijk dat dit amper of niet lukt, verweerperiodes verlopen, documenten worden onder deze omstandigheden niet op tijd aangeleverd. Al deze mensen wacht het droevig voorland van `eens illegaal altijd illegaal` geconstrueerd door overheidsbeleid.

Nu, enige weken verder, raken de bronnen en energie van de  goedwillende buurtbewoners en vrijwilligers uitgeput. In  een brief aan burgemeester van der Laan spraken zij vorige week hun zorg uit over de uitzichtloze situatie van de asielzoekers.  Het is echter wachten op de vrieskou want dan pas verstrekt de gemeente Amsterdam  tijdelijke noodopvang .  Intussen is het afzien en maar hopen dat er geen nare dingen gebeuren want er speelt zoveel bij en rond de mensen in het tentenkamp.

Wat  opvalt, in contact met de tentenkamp bewoners, is dat hun eigen verhaal nauwelijks naar buiten komt.  Zij krijgen hun verhaal niet goed verteld, niet in de laatste plaats omdat  de toehoorders of journalisten geen idee hebben van wat er op de achtergrond speelt en de verkeerde of geen vragen stellen. Wat naar buiten komt is te weinig en dan nog vaak via via, gekleurd door divers belang. Hun eigen verhaal gaat over  hun persoonlijke ervaringen en hoop maar ook over het geschonden vertrouwen in de Nederland. Door de verharde aanpak van de overheid is hen het recht op een verblijfsvergunning  en juridisch verweer zo goed als afgenomen en worden zij behandeld als een crimineel. In een poging om het vreemdelingenbeleid “sluitend” te krijgen valt hen een bejegening ten deel die erger is dan toegestaan in het Strafrecht ten aanzien van gevangenen. Het gevolg van de keiharde aanpak  is niet dat uitstroom van asielzoekers is toegenomen maar dat er grote groepen angstige mensen op straat leven. Veel van de mensen in het tentenkamp zijn bang omdat ze slecht behandeld zijn en durven niet eens terug naar de centra.  Zo vrijwillig als de minister van Immigratie, Integratie en Asiel en burgemeester van der Laan het voorstellen is het verblijf in de tenten dus niet.

Oog in oog met de angst en noden van de mensen in het tentenkamp moeten we ons als vrijwilligers en buurt maar ook als gemeente, politicus en samenleving de vraag stellen: laten we hen over aan het met onheuse middelen afgedwongen juridisch gelijk van de overheid of doen we wat we moeten doen; onmiddellijk zorg en onderdak verlenen?

Om tot zorg over te  gaan zullen we ons los moeten maken van het juridische jargon en eenzijdig eisen stellen van de Minister Immigratie en Asiel. We kunnen in alle serieusheid geen geloof hechten aan de beeldvorming van de asielzoeker als (toekomstig) crimineel en hem/haar in procedure en centra als zodanig behandelen. Gemeentes worden opgezadeld met de gevolgen van het falende asielbeleid maar mogen tegelijkertijd geen hulp bieden. De gevolgen komen nu dus ook terecht bij burgers in woonwijken die zich verbijsterd afvragen waarom deze mensen geen hulp krijgen. Er zal iets gedaan moeten worden want de asielzoekers zelf zijn juridisch vast gemanoeuvreerd en kunnen geen kant meer uit.

Voor wie het goede en enige juiste wil doen ten aanzien van deze groep mensen  zijn er genoeg criteria en redenen te vinden om tot bieden van onderdak en zorg over te gaan:

– Artikel 25 van de Universele Rechten van de Mens , recht op voedsel en onderdak,  geldt óók voor ongedocumenteerden.                                                                                                                                            – In Artikel 13.1 van resolutie 1509 adviseert de Raad van Europa dringend onderdak te verlenen óók  aan ongedocumenteerden.

Wordt het dus geen tijd om de minister van WVC, verantwoordelijk voor daklozen, eens aan te spreken?

Maurosvrienden die in samenwerking met anderen voor onderdak gezorgd hebben voor de moeders met kinderen uit het tentenkamp aan de Notweg, stellen voor om Mensenrechten te koppelen aan de Zorgplicht zodat er een  Zorgplichtwet kan ontstaan waar iedereen houvast aan heeft.   Het lokale humanitaire beleid wordt daarmee losgekoppeld  van het asielbeleid van een minister die  recht op onderdak alleen belooft bij terugkeer.  Gemeentes hoeven dan bovendien  niet meer bang te zijn voor de aanzuigende werking omdat iedere gemeente  eigen verantwoordelijkheid heeft en deze ook moet uitvoeren. Het geldbedrag van 180 miljoen per jaar dat nu besteed wordt aan mensen van Vrijheidsbeperkende Locatie (VBL)  naar detentiecellen te sleuren en weer terug kan beter besteed worden aan de huur van ruimtes waar  mensen aan hun rechten en toekomst kunnen  werken. Er zijn al verschillende landen die er toe over zijn gegaan om asielzoekers te scholen en op deze manier samen te werken aan eventuele terugkeer of instroom in de samenleving.

Met elkaar moeten we de sturing van ons land in humane handen houden. Het geforceerde juridisch gelijk van de IND en de minister  is geen eindpunt maar slechts een drempel die we óver kunnen komen als we daar een ander  gelijk tegenover zetten, namelijk het recht op recht.  Het is tijd voor een ander beleid waarbij immigratie constructief wordt aangepakt en  we de gehele samenleving laten zien dat basisrechten en mensenrechten in ons land gerespecteerd worden.

Terwijl buurtbewoners, raadsleden, actievoerders en politici  overleggen hoe we de mensen uit de koude natte tenten kunnen halen is het de eerste vereiste dat we het dóen, vandaag nog.

Maurosvrienden, Arno-Jan Boere, Britt Borg

 

Petitie Stop Notweg, verzoek menswaardige oplossing http://www.nicenieuwwest.nl/help-steun-stop-notweg/

Brief van Burgemeester van der Laan, voorwaarden tentenkamp: http://www.amsterdam.nl/gemeente/college/burgemeester/divers/amsterdam-staat/

Antwoord van Burgemeester der Laan op petitie http://www.amsterdam.nl/publish/pages/475604/brief_aan_betrokken_burgers_nieuw_west.pdf

Nationale Ombudsman: Vreemdelingenbewaring, strafregime of maatregel om uit te zetten. Over respect voor mensenrechten bij vreemdelingenbewaring:`wij willen het leven van de vreemdeling gewoon een beetje vervelend maken´ http://www.nationaleombudsman-nieuws.nl/sites/default/files/rapport_vreemdelingenbewaring_2012_105.pdf

 

 

 

 

 

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Share

Leave a Reply

Time in the Netherlands

Promote Politeia Libertas

Share

Categories