Een voorstel voor wetgeving racisme-bestrijding

Onlangs was ik (op Twitter,waar anders?) weer eens aan het vergelijken tussen Nederland en België wat betreft wetgeving met betrekking tot racisme-bestrijding en vooral hoe die wetgeving ten uitvoer wordt gebracht. Het bestaan van CGKR (Centrum voor gelijke kansen en racismebestrijding, website) bij de zuiderburen is namelijk al zeer lang één van mijn stokpaardjes. Ik ben de mening toegedaan dat Nederland namelijk zulks een gecentraliseerd aanspreekpunt ontbeert en dat hierdoor handhaving van bestaande wetgeving aangaande racisme-bestrijding gebrekkig verloopt. Ik zal proberen dit aan de hand van een denkbeeldig voorbeeld te verduidelijken:

Casus

Stel dat u als homoseksueel protestants leraar een vacature in de plaatselijke bode ontwaart voor een lerarenfunctie op een katholieke school en u besluit hierop te reageren. Vervolgens wijst deze school u echter af  en geeft hierbij te kennen (duidelijk) dat dit louter op basis van uw seksuele geaardheid c.q. religieuze overtuiging geschiedt. na het ontvangen van de afwijzingsbrief en het bestuderen van de motieven voor de afwijzing, besluit u dit niet over uw kant te laten gaan en actie te ondernemen.

Belgische situatie:  U neemt contact op met het CGKR in uw woonplaats (telefoonnummers en andere contact gegevens staan gewoon op de site, heel makkelijk) en wordt uitgenodigd om uw zaak te komen verduidelijken. Bij het gesprek is een jurist aanwezig die bekijkt of uw zaak op grond van de Belgische grondwet m.b.t. gelijke kansen en racismebestrijding “interessant” is en die u adviseert over eventuele vervolgstappen. In het geval het een overduidelijk geval van discriminatie is (zoals in dit geval) besluit CGKR als “middle-man” te fungeren. Het centrum neemt de zaak op zich en neemt contact op met de onderwijsinstelling om tot een oplossing te komen . In de meeste gevallen wordt een oplossing gevonden zonder dat hiervoor een gang naar de rechtbank benodigd is. Maar als men niet slaagt de zaak op te lossen spant CGKR een procedure aan tegen de overtreder (dus namens de klager) op grond van hun bevoegdheid.

Nederlandse Situatie  U doet aangifte van discriminatie bij de politie die het vervolgens doorstuurt naar het OM. Hierbij heeft u volstrekt geen invloed/inspraak meer op de zaak. U weet niet of OM de zaak al dan niet ontvankelijk zal verklaren en stappen zal ondernemen en de kans is zeer reëel dat dit niet zal gebeuren.  Feedback naar de indiener van de oorspronkelijke klacht – zo al aanwezig – is minimaal.

In veel gevallen is het zo dat OM pas besluit een dergelijke instelling te vervolgen als er meerdere aanklachten tegen zijn ingediend. Door de diverse beroepsmogelijkheden – en door het feit dat OM versplinterd is, het is geen homogeen geheel: wat OM in één plaats wel ontvankelijk verklaart doet het niet in een andere plaats – is de kans zeer groot dat je er als klager niets mee opschiet. Vandaar dat de meeste mensen niet eens aangifte doen (kans op succes < moeite die je moet doen ).

Het is voor mij dan ook onbegrijpelijk dat Nederland niet zoiets als CGKR kent (met een serieuze bevoegdheid) zodat de drempel voor de burger aanmerkelijk wordt verlaagd.

Ik wil hier overigens wel bij opmerken dat CGKR louter functioneert op basis van bestaande  wetgeving .Ze maken dus zelf geen wetgeving. Er is nog een voordeel aan zo’n centrum : het is een aanspreekpunt voor de politiek. In België is het zo dat het CGKR ook verantwoordelijk is voor:

– armoedebestrijding (in nauwe samenwerking met OCMW’s, omschrijving )

– voorlichting over migratie problematiek (naar politiek, maar bv. ook naar lokale overheden). Je kan in België, als politicus, geen “cijfers verzinnen” want dan wordt je gelijk op vingers getikt door CGKR (gebeurt ook regelmatig). Zij gaan namelijk over die cijfers…

– aanbevelingen doen voor overheidsbeleid (nationaal en lokaal)

Wat ze ook doen: stel dat je zaak geen kans van slagen heeft- in hun ogen – dan wordt je doorverwezen naar een andere instantie (waar ze dus mee samenwerken) die de klager eventueel wél kan helpen.

Wat mij betreft zou zo’n centrum wel meer mogen doen:

– coördineren en faciliteren van inburgering (centrum verzorgt de inburgering zodat dit volstrekt op dezelfde manier gebeurt, waar je ook woont)

-adviezen verstrekken richting politiek voor nieuwe wetgeving (let op: adviezen) of aanpassing bestaande wetgeving

De kracht van zo’n centrum is evident: het is volstrekt A-politiek, burgers hebben één aanspreekpunt voor klachten  en –ook door andere werkzaamheden- coördinatie met andere instanties is gegarandeerd. Men hoeft ook niet meer eindeloos te procederen om tot een uitspraak te komen, CGKR doet dat voor je. En ze doen dat zonder te kijken naar de politieke implicatie van een en ander (CGKR vervolgt net zo goed Sharia4Belgium als Vlaams Belang of mensen die Holocaust ontkennen) maar louter gebaseerd op de grondwet.

Ten einde zo’n centrum voor Nederland moet er echter niet alleen politieke wil zijn; j moet ook een duidelijk omlijnd en onderbouwd plan hebben. Ook bijvoorbeeld in juridische zin. En ten einde onafhankelijkheid van centrum te waarborgen moet ook bekeken worden hoe instelling ervan geschiedt. Voor zover ik weet is CGKR in België ingesteld door de Kroon ten einde belangenverstrengeling met wetgevende c.q. wet handhavende macht te voorkomen. Maar dit blogje is vooral bedoeld als discussie stuk. Hoe zo’n centrum eruit moet zien, wat het doet en hoe het die werkzaamheden verricht ….

Bevoegdheden ( en taakomschrijving ) van het Belgische CGKR  vindt u hier.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Share