Fact-free huilen met de VVD

August 12, 2011
By

De VVD huilt wat af de laatste tijd. Meestal gaan deze zorgvuldig gecoördineerde huilbuien over dure sociale voorzieningen waar volgens de VVD zoveel mee wordt gefraudeerd dat óf de hele regeling maar op de schop moet, óf de mensen die gebruik maken van deze regeling zelf maar moeten verdwijnen. Deze mensen worden daarbij vaak schaamteloos gegeneraliseerd en gedegradeerd tot  ‘luie profiteurs’ die ‘massaal frauderen’. Het afschaffen dan wel dusdanig inperken van een sociale voorziening dat deze nauwelijks meer bestaat noemt de VVD overigens liever niet ‘bezuinigen’, maar ‘hervormen’, waarmee de verwachting wordt gewekt dat er iets heel moois zal ontstaan nadat al die luie, frauderende mensen hun bestaansmiddelen wordt afgepakt. Want een leger boze en gedesillusioneerde mensen zonder enig vertrouwen in de politiek, daarvan kan men immers niets dan mooie dingen verwachten, nietwaar?

Henk Kamp beet eerder dit jaar de spits af door, al snikkend over zoveel onrecht, te constateren dat er voor het aloude gewaardeerde en edele ambacht ‘aardbeien plukken’ geen Nederlander meer te porren was. Dat vond Henk heel vreemd, omdat er in Nederland toch duizenden werklozen in de bijstand als ‘werkzoekend’ ingeschreven staan. Je zou dan van een partij, die dermate heilig gelooft in de vrije markt dat zelfs ziekenhuizen winst moeten maken in plaats van mensen beter, verwachten dat zij gaat onderzoeken hoe het dan komt dat er geen marktevenwicht in deze sector van de arbeidsmarkt gevonden kan worden. In plaats van dat er honderdduizenden onwelwillige profiteurs en fraudeurs in het werklozenbestand zouden staan, zou het misschien evengoed kunnen dat de arbeidsomstandigheden in deze sector dusdanig zijn dat niet iedereen in staat is lange werkdagen half bukkend door te brengen met geestdodend en repetitief werk. Het zou ook zomaar kunnen dat de gemiddelde leidinggevende capaciteiten van tuinbouwers niet dusdanig zijn dat er een gezonde werkgever-werknemer relatie kan ontstaan, gebaseerd op wederzijds respect en vertrouwen, zodat het werk ook daadwerkelijk enige tijd vol te houden is.  Of zou het edele ambacht der aardbeien plukken misschien wel als kortstondige seizoensarbeid worden beschouwd, dat geen structurele oplossing biedt om definitief uit de bijstand te raken en zo op eigen benen te staan? En misschien is het salaris dat geboden wordt wel ontoereikend om een Nederlands huishouden minimaal draaiende te houden? Want hoe komt het toch dat dit ambacht alleen door Oost-Europese seizoensarbeiders wordt uitgeoefend, afkomstig uit landen waar een werkgever nog steeds een halve lijfeigene is en waar een huishouden al draaiende gehouden kan worden met een fractie van een salaris dat in Nederland wordt betaald? We zullen het nooit weten, want Henk Kamp had al direct besloten dat dit marktfalen volledig de aanbodzijde van de arbeidsmarkt te wijten valt. Op een wijze waar menig socialist jaloers op zou zijn stelde Henk voor om direct keihard in te grijpen in de vrije markt door staatsdwang toe te passen: Nederlandse werklozen moeten voortaan worden gedwongen om tegen elke voorwaarde van de vraagzijde van de arbeidsmarkt tewerkgesteld te worden. Probleem opgelost, en een rechtse natte droom verwezenlijkt: goedkope, rechteloze loonslaven die hun arbeidskapitaal tegen een dumpprijs aan een werkgever ter beschikking stellen.

Toen kwam de volgende huilpartij: er zou gigantisch worden gefraudeerd bij houders van een persoonsgebonden budget (PGB), nota bene een regeling die ooit door de VVD zelf in het leven is geroepen. Schandalig! Representatieve cijfers ter onderbouwing van deze stellige bewering werden nooit getoond, maar al die zieke en gehandicapte aanstellers frauderen er volgens de VVD dusdanig op los dat er keihard bezuinigd, of nee, ‘hervormd’ diende te worden. Een vreemde gevolgtrekking, want als massale fraude een doorslaggevend criterium zou zijn om een hele regeling dusdanig te ‘hervormen’ dat er van de hele regeling weinig meer overblijft, dan zou je eerder denken aan de vele ruimhartige belastingregelingen waarmee bedrijven in goed vertrouwen en vrijwel zonder enige staatscontrole hun onkosten kunnen aftrekken. Zo is het eerder regel dan uitzondering dat ‘entrepreneurs’ in een duur restaurant een bon vragen van hun privé-braspartijtje met vrienden en bekenden, zodat zij dit etentje (inclusief veel drank) van de belasting kunnen aftrekken als ‘zakendiner’. Maar de VVD koos voor selectievere verontwaardiging, en aangezien zieke en gehandicapte mensen doorgaans niet zo hard tegenspartelen en bovendien niet tot hun traditionele neoliberale achterban behoren, werd dus het PGB het doelwit.

Niet veel later begon minister Edith Schippers te huilen. Dit maal betrof het mensen met een geestelijke ziekte die dus psychiatrisch behandeld moeten worden. Veel van deze mensen stelden zich volgens Schippers gigantisch aan, en dat was niet eerlijk voor mensen zonder psychiatrische ziekte, want die moesten daarvoor betalen, zo huilde Schippers. Waar mensen met een knobbeltje wordt geadviseerd direct naar een arts te gaan (voorkomen is immers beter dan genezen) moesten deze mensen ‘het eerst maar eens in hun omgeving zoeken’. Dat de buurvrouw meestal niet psychiatrisch is geschoold en een naderende psychose met gezinsmoordneigingen doorgaans niet behandeld kan worden met een ‘ach neem een borreltje en bekijk het leven eens van de positieve kant’ was niet zo relevant. En mocht er na wat opbeurende praatjes met de buurvrouw toch meer aan de hand zijn, dan vond Schippers dat de psychiatrische patiënt voortaan meer zelf moest gaan betalen, zodat hij zelf eerst eens goed zou afwegen of de hulp wel echt nodig is. Dat een belangrijk kenmerk van psychiatrische patiënten vaak is dat ze zelf niet meer zo goed kunnen nadenken, daar hoorde we minister Schippers dan weer niet over huilen.

En deze week barstte VVD-Staatssecretaris  De Krom dus in huilen uit: ditmaal zou de helft van alle bijstandsgerechtigden bestaan uit luie en frauderende profiteurs, want ondanks dat ze een bijstandsuitkering ontvangen, zouden zij wel degelijk zomaar in staat zijn werk te vinden. Onderbouwing? Geen, dit vindt De Krom namelijk gewoon. Voor de constatering dat de helft van de familie van De Krom zelf uit luie, frauderende profiteurs zou bestaan is op dit moment trouwens net zo veel bewijs te vinden, namelijk: geen.

Wat een huilende VVD-bestuurder er alleen nooit bij vertelt, is dat mensen niet zomaar voor hulp of geld van de overheid in aanmerking komen. Daar gaat vrijwel altijd een beoordeling aan vooraf door een (semi) overheidsinstantie, en/of bedrijf dat deze taken na privatisering van overheidstaken (ook VVD-beleid trouwens) heeft overgenomen. En laat in deze sector nu net de afgelopen jaren, mede onder aanvoering van de VVD, fors zijn bezuinigd. Bij vrijwel iedere gemeente- en (semi) overheidsorganisatie, maar ook bij de bedrijven die overheidstaken uitvoeren, zijn personeelsstops en reorganisaties doorgevoerd, waarbij geen gelegenheid ongebruikt werd gelaten om het ervaren, gekwalificeerde (en dus duurdere) personeel te kennen gegeven dat zij eigenlijk overbodig waren. Er moest voortaan veel meer gedaan worden in een veel korte tijd, met veel minder mensen, die minder hoog zijn opgeleid en dus goedkoper zijn. Ruimte, mankracht en vakkennis voor handhaving van het beleid en fraudebestrijding werden als onwenselijke kostenpost beschouwd. De uitvoering van belangrijke overheidstaken moest worden georganiseerd als een koekjesfabriek, waar goedkoop, haastig en vlug aan alleen de kerntaak wordt gewerkt, daar hebben partijen als de VVD (en overigens ook het CDA, de PVV D66, de PvdA en de CU) uit financiële overwegingen en vanuit het neoliberale ideaal van een kleine overheid met een bescheiden nachtwakerfunctie bewust voor gekozen.

De huilbuien van de VVD bestaan dus vooral uit krokodillentranen veroorzaakt door eigen beleid, of beleid waar de VVD zelf hard aan heeft meegewerkt. De VVD wilde zelf een kleinere overheid met veel minder kwalitatief geschoold personeel, en wilde zelf overheidstaken uitbesteden aan commerciële bedrijven. En daar hangt dus een prijskaartje aan: de overheid kan dan niet meer alle taken vervullen die de samenleving van haar vraagt. Goedkoop is immers vrijwel altijd op langere termijn duurkoop. Als de VVD dan achteraf ineens niet bereid blijkt te zijn deze prijs te betalen, dan rest de VVD twee mogelijkheden om nog geloofwaardig te blijven: óf alsnog investeren in een kwalitatief sterkere en met voldoende mankracht bezette overheid die wél in staat is de taken uit te voeren die de samenleving van haar vraagt, óf verantwoordelijkheid dragen voor de weg van een terugtredende overheid die zij zelf is ingeslagen en accepteren dat er gevallen van fraude en onjuiste beoordelingen door de mazen van de wet glippen.

Geen van beiden gaat echter gebeuren. Het is duidelijk dat het de VVD helemaal niet om fraude en misbruik van sociale voorzieningen is te doen. Het zijn de sociale voorzieningen zelf die de VVD een doorn in het oog zijn. De recente huilpartijen van de VVD zijn niets meer dan fact-free stemmingmakerij om de bevolking op te hitsen en mee aan het huilen te krijgen, zodat ook zij naar anderen gaan wijzen die in hun ogen teveel geld kosten. Het is een doelbewuste aanslag op de onderlinge solidariteit van een land met als doel dat hele groepen mensen voortaan als aanstellers, profiteurs en fraudeurs worden beschouwd. Zo wordt de weg vrij gemaakt en draagkracht gecreëerd om na Prinsjesdag essentiële sociale voorzieningen, waar vaak decennia lang voor is gevochten, botweg af te breken. Niet de fraudeurs (die redden zich meestal wel door op andere manieren te gaan frauderen) maar vele kwetsbare mensen die deze voorzieningen echt nodig hebben voor een menswaardig bestaansniveau, zullen buiten de boot gaan vallen door de nieuwe uiterst strenge selectiecriteria. Deze criteria zijn immers niet bedoeld om fraude tegen te gaan, maar om mensen structureel van sociale voorzieningen uit te sluiten. Er dient immers een crisis betaald te worden, die door een paar grote banken in hun zucht naar nóg meer winst werd veroorzaakt. En zolang de opgehitste bevolking naar elkaar wijst, blijven de liberaal stemmende veroorzakers van de crisis netjes buiten schot en hoeven zij de miljardenwinsten, die zij inmiddels allang weer maken, niet aan te wenden om de schade van hun eigen crisis te vergoeden.

En zo zou het zomaar kunnen dat er een jaar later bij het NOS-journaal een VVD-minister wordt uitgenodigd. Op de achtergrond worden beelden van rellen en plunderingen door een leger woedende en wanhopige mensen getoond. Mensen die niet niet meer rond kunnen komen, alle vertrouwen in de politiek hebben verloren en weinig meer te verliezen hebben. En terwijl Geert Wilders eerder in dit journaal al een schuimbekkende fulmineer-sessie heeft gehouden over knieschoten, knokploegen, deportaties en ommuurde tuigdorpen (maar alleen voor zover het islamitische relschoppers betreft: schande, knettergek!), is de VVD-minister aan het huilen. Tranen met tuiten rollen over de wangen van de minister over het onrecht dat deze profiteurs, fraudeurs en nu ook nog criminelen veroorzaken bij hardwerkende, jonge, fitte, sterke, volledig gezonde, uiterst flexibele, vele overuren makende en volledig in de pas lopende modelburgers. Ook huilt deze minister verontwaardigd over de machteloosheid van de politie bij de rellen, zonder er overigens bij te vermelden dat hij een jaar eerder door keihard te ‘hervormen’ ook de politie haar slagkracht heeft afgenomen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Share

Tags: , , , , , , , ,

3 Responses to Fact-free huilen met de VVD

  1. Twitted by YeremYnl on August 16, 2011 at 16:25

    […] This post was Twitted by YeremYnl […]

  2. Twitted by jajwouters on August 16, 2011 at 16:09

    […] This post was Twitted by jajwouters […]

  3. Twitted by KesTeab on August 16, 2011 at 16:09

    […] This post was Twitted by KesTeab […]

Leave a Reply

Time in the Netherlands

Promote Politeia Libertas

Share

Categories